به من گفتند اینجا هستند کسانی که به حرفهایت گوش می کنند
همین دوخط بالا را نوشته بودم
به گمانم کافی آمد
آخر یاد گرفته ام
انظر الی ما قال
ولا تنظر الی من قال
به آنچه می گویند بنگر نه به گوینده
اما گفتند باز بنویس ، از خودت!
آخر ما را چه به از خود گفتن !
گفتند بعضی عشقشان همین گوشه وبلاگ است !
گفتند از اصول مخاطب شناسی است !
اصرار کردند
گفتم طولانی است
گفتند می خوانیم
پس می گویم
نامم بشیر
همیشه قدردان پدر
از نامی که برایم برگزید
دست بوس مادر برای همیشه
سعی کرده ام بشارت دهنده باشم
بشارت دهنده به خوبی ها
بهترین و با مرام ترین رفیقم خدا !
بدترین رفیق بوده ام برایش !
اسلام را دریایی می دانم که عمقی دارد آرام واثر بخش
ولی همه اسیر امواج و حباب های آن!
از افتخاراتم بگویم ؟
اینکه مسلمانم ، شیعه ام
یک مسلمان شیعه ایرانی
فرزندی از تبار میرزای جنگل
می فهمم زبان گیلکی را به حد بضاعت
ولی از صحبت کردن عاجزم
همیشه اصالتم را فریاد زده ام
حس غریبی دارد اصیل بودن
به حکم جبر بزرگ شده و ساکن تهران
شب های تهران را دوست دارم
فارغ التحصیل شیمی از دانشگاه ایران !
ولی هنوز تشنه علم و دانستن
می گویند اگر علوم انسانی می خواندی کسی می شدی !
کسی بودن را به رشته و مدرک نمی دانم
شیرین ترین تجربه ام ، عبد بودن است
اما پیمانه ای که آورده بودم کوچک بود و زود شکست !
و هنوز در پی آنم که بندش بزنم
واهمه دارم از اول شدن!
بارسنگینی است ، پس بیخیالش شدم
به دوم بودن رضایت دادم
تقدیرهم موافق بود پس فرزند دوم خانواده شدم !
والاترین آرزویم شهادت است
و بزرگترین آرمانم آزادی قدس !
گفتندعکست را بگذار ، گفتم ، نه !
آنچه را که می خواهم باشم می گذارم !
چمران را browse کردم !
خیلی از داشته هایم را مدیون اویم !
نمیدانم به چه فکر می کند وکجا را نظاره گر است ؟
به دشمن ، به خودی ، به من ؟
همین را می دانم که باید جا پای او گذاشت
وچمران شد وحتی بزرگتر از او !
آمده ایم که چمرانی باشیم
تا لایق خدای چمران شویم
همین ...